Uyur idik uyardılar, Diriye saydılar bizi. Koyun olduk ses anladık, Sürüye saydılar bizi... Sürülüp kasaba gittik, Kanarada mekân tuttuk, Didar defterine yettik, Ölüye saydılar bizi... Hâlimizi hâl eğledik, Yolumuzu yol eyledik, Her çiçekten bal eyledik, Arıya saydılar bizi... Hak divanına dizildik, Aşk defterine yazıldık, Bal olduk şerbet ezildik, Doluya saydılar bizi... Pir Sultan Abdal'ım şunda, Çok keramet var insanda, O cihanda bu cihanda, Ali'ye saydılar bizi...

GEL SENİNLE AHD Ü PEYMAN EDELİM

Gel seninle ahd ü peyman edelim,
Ne sen beni unut, ne de ben seni.
İkimiz de bir ikrarı güdelim,
Ne sen beni unut, ne de ben seni.

Aman kaşı keman elinden aman,
Sürdük sefasını etmedik tamam.
Ehl-i irfan içre olduğum zaman,
Ne sen beni unut, ne de ben seni.

Hem saza mailim, hem de sohbete,
Hem sana mailim, hem de devlete.
Aşkın ile düştüm diyar gurbete,
Ne sen beni unut, ne de ben seni.

Yarimin cemali güneşte mahı,
Sana aşık olan çekmez mi ahı?
Getir ant içelim Kelamullahı,
Ne sen beni unut, ne de ben seni.

Gitme dilber gitme yüzün göreyim,
Al yanaklarına kurban olayım.
Bir emanetim var, sana vereyim,
Ne sen beni unut, ne de ben seni.

Abdal Pir Sultan'ım, çektiler dara,
Düşmüşüm aşkına, yanarım nara.
Bakın ey erenler şu giden yara,
Ne sen beni unut, ne de ben seni.

Pir Sultan Abdal

0 yorum:

ANTOLOJİ

Toplam Sayfa Görünümü