Uyur idik uyardılar, Diriye saydılar bizi. Koyun olduk ses anladık, Sürüye saydılar bizi... Sürülüp kasaba gittik, Kanarada mekân tuttuk, Didar defterine yettik, Ölüye saydılar bizi... Hâlimizi hâl eğledik, Yolumuzu yol eyledik, Her çiçekten bal eyledik, Arıya saydılar bizi... Hak divanına dizildik, Aşk defterine yazıldık, Bal olduk şerbet ezildik, Doluya saydılar bizi... Pir Sultan Abdal'ım şunda, Çok keramet var insanda, O cihanda bu cihanda, Ali'ye saydılar bizi...

EVVEL İKRAR VERİP BELİ DİYENLER

Evvel ikrar verip beli diyenler,
İkrarı üstünde kaim dursunlar.
Erenler yoluna talip olanlar,
Mihmanın sözünde daim dursunlar.

Akıl başta olur gerçek er ise,
Yorulmaya eğer hali var ise.
Günleyin evinde mihman görürse,
Hak olan lokmayı ona versinler.

Mihman üçtür görmek yerli yerince,
Gerçek talip bilir hemen görünce.
Kondurup mihmanı yerli yerince,
Yarasına göre merhem sarsınlar.

Mest olmuştur aşk şarabın içenler,
Nefsine uymuştur serden geçenler.
Sohbet edip mihmanından kaçanlar,
Erkandan cüdadır onu sürsünler.

Pir Sultan'ım der ki: Yola bendeyim,
İki seksen üç evvelin ceddiyim.
Ayn-el-yakin Hak olan mihman benim,
Beni eşya Hak mihmanda görsünler.

Pir Sultan Abdal

0 yorum:

ANTOLOJİ

Toplam Sayfa Görünümü